Τα μαλλιά δεν είναι παίξε-γέλασε

Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί τον Χατζηπαναγή με ίσιο μαλλί και χωρίστρα; Τον Μαραντόνα, κουρεμένο γουλί; Τον Νίκο Γκάλη ξανθό και τον Παναγιώτη Γιαννάκη με ζελέ και «καρφάκια»; Πελέ μακρυμάλλης γίνεται; Ή μήπως τον περίφημο Κολομβιανό, Βαλντεράμα θα μπορούσες να τον συνηθίσεις με κάτι άλλο, εκτός από εκείνη την υπέροχη ξανθιά μπούκλα;

Τα μαλλιά στον αθλητισμό δεν ήταν ποτέ υπόθεση της πλάκας. Κάποιοι το πούλησαν στο δικό τους μάρκετινγκ, όπως ο (δεν έχω αντίπαλο σε αυτό), Ντέιβιντ Μπέκαμ, που αλλάζει συχνά το στιλ του. Όταν αποφάσισε να κάνει τα μαλλιά του «μοϊκανικά», ήταν πρώτο θέμα παγκοσμίως.

Θέλοντας και μη ο κόσμος ταυτίζεται με την κώμη του παίκτη. Ναι, είναι είδωλο και η συχνή του προβολή σε εμποδίζει να τον σκεφτείς αλλιώς. Τα μαλλιά όμως έχουν τον δικό τους συμβολισμό.

Λες, π.χ. «Αργεντινός ποδοσφαιριστής» και το μυαλό σου πάει αμέσως σε μακρύ, ίσιο μαλλί, «αλήτικο». Βγαλμένο από την αλάνα, μαλλί με τσαμπουκά που ιδρωμένο κολλάει στο πρόσωπο. Θυμηθείτε λίγο τον Χούλιο-Νίκο Γαλανό, στην ταινία με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Βασίλη Τσιβιλίκα… Ετσι ακριβώς τον είχαν. Με μακρύ, ίσιο μαλλί. Ποδοσφαιριστής εξ Αργεντινής, γαρ.

Ισως, αυτόν τον συμβολισμό του μαλλιού να μην θέλουν κάποιοι προπονητές που συνδέουν το μακρύ μαλλί με την απειθαρχία. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τεχνικών που επέβαλαν τους παίκτες να κουρευτούν. Ολίγον τι στρατιωτικό, πλην όμως, πραγματικό. Ο Σάββας Κωφίδης επί παραδείγματι, δεν έχει κρύψει ότι στην αρχή της καριέρας του στον Ηρακλή, ο προπονητής τότε της ομάδας, του είπε να κουρευτεί αν θέλει να συνεχίσει να παίζει. Ο Κωφίδης αρνήθηκε, μη δεχόμενος να κουρέψει τα μαλλιά του. Κάτι τέτοιο τώρα ίσως και να φαίνεται εύκολο. Τότε όμως, σε κοινωνία σίγουρα διαφορετική, αρχές δεκαετίας του ’80, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τελικώς, το ποδόσφαιρο (ευτυχώς) δεν τον έχασε, συνέχισε κανονικά να παίζει με μακρύ μαλλί, το παράδειγμα όμως δείχνει και τη σχέση που πολλοί αθλητές έχουν με τα μαλλιά τους. Σχέση πολυδιάστατη.

Πριν από λίγα χρόνια, για παράδειγμα, οι Ιταλοί (ποιοι άλλοι;) ήταν αυτοί που έκαναν νέα μόδα στο ποδόσφαιρο. Θυμηθείτε λίγο τον Νέστα… Κεντρικός αμυντικός. Μακρύ μαλλί, πιασμένο με στέκα προς τα πίσω για να μην τον εμποδίζει στις κινήσεις. Λίγο… φλώρικο; Από έξω και από μακριά, ναι. Για πάνε όμως να τον περάσεις…

Είναι σαφές ότι ο καθένας μπορεί να φέρει στο μυαλό του διάφορα στυλ. Για παράδειγμα, την «αφάνα» του NBA στις ΗΠΑ που κυριαρχούσε στα ‘70ies. Τότε έτσι, τώρα οι περισσότεροι ξυρισμένοι «γουλί». Οσο περνάει ο καιρός, οι παίκτες αλλάζουν. Κάποτε, μπαίνοντας στο γήπεδο, το ζελέ, το στιλάτο-μοδάτο κούρεμα, οι φράντζες ήταν εκτός προγράμματος. Τώρα όμως όλο και περισσότεροι λανσάρουν στυλ.

Αυτά όλα ως εισαγωγικά. Η κώμη στον αθλητισμό δεν είναι παίξε-γέλασε. Από αυτήν εδώ τη γωνία ευελπιστούμε να επικοινωνούμε συχνά γιατί υπάρχουν πολλά ακόμη που μπορούμε να γράψουμε. Αντε, καλή αρχή…

-Ο Γιάννης Πάγκος είναι δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό “ALPHA” και στην εφημερίδα «Εξέδρα» και ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ